Image

System regulacji ciała poprzez hormony lub ludzki układ hormonalny: struktura i funkcja, choroby gruczołów i ich leczenie

Ludzki układ hormonalny jest ważnym działem, w patologiach, w których zmienia się szybkość i charakter procesów metabolicznych, zmniejsza się wrażliwość tkanek, zaburzone jest wydzielanie i transformacja hormonów. Na tle zaburzeń hormonalnych cierpi funkcja seksualna i reprodukcyjna, zmienia się wygląd, pogarsza się wydajność i pogarsza się samopoczucie.

Każdego roku lekarze coraz częściej identyfikują patologie hormonalne u młodych pacjentów i dzieci. Połączenie czynników środowiskowych, przemysłowych i innych niekorzystnych czynników ze stresem, przepracowaniem, predyspozycją dziedziczną zwiększa prawdopodobieństwo przewlekłych patologii. Ważne jest, aby wiedzieć, jak uniknąć rozwoju zaburzeń metabolicznych, zaburzeń hormonalnych.

Ogólne informacje

Główne elementy znajdują się w różnych częściach ciała. Podwzgórze jest specjalnym gruczołem, w którym zachodzi nie tylko wydzielanie hormonów, ale także proces interakcji między układem hormonalnym a układem nerwowym w celu optymalnej regulacji funkcji we wszystkich częściach ciała.

Układ hormonalny zapewnia przekazywanie informacji między komórkami i tkankami, regulację funkcjonowania wydziałów za pomocą określonych substancji - hormonów. Gruczoły wytwarzają regulatory z określoną częstotliwością, w optymalnym stężeniu. Synteza hormonów osłabia się lub nasila na tle naturalnych procesów, na przykład ciąży, starzenia się, owulacji, miesiączki, laktacji lub zmian patologicznych o różnym charakterze.

Gruczoły dokrewne są strukturami i strukturami o różnych rozmiarach, które wytwarzają specyficzny sekret bezpośrednio do limfy, krwi, płynu mózgowo-rdzeniowego, płynu międzykomórkowego. Brak przewodów zewnętrznych, podobnie jak w gruczołach ślinowych, jest specyficznym objawem, na podstawie którego grasicę, podwzgórze, tarczycę i nasadę nazywane są gruczołami wydzielania wewnętrznego.

Klasyfikacja gruczołów dokrewnych:

  • centralny i peryferyjny. Oddzielenie odbywa się na połączeniu elementów z ośrodkowym układem nerwowym. Regiony obwodowe: gonady, tarczyca, trzustka. Gruczoły centralne: nasadka, przysadka mózgowa, podwzgórze - części mózgu;
  • niezależny od przysadki i zależny od przysadki. Klasyfikacja opiera się na wpływie przysadkowych hormonów zwrotnych na funkcjonowanie elementów układu hormonalnego.

Dowiedz się, jak stosować suplementy diety Jod Aktywny w leczeniu i zapobieganiu niedoborom jodu.

Przeczytaj o tym, jak operacja usunięcia jajnika i możliwe konsekwencje interwencji można znaleźć pod tym adresem.

Struktura układu hormonalnego

Złożona struktura zapewnia różnorodne działanie na narządy i tkanki. System składa się z kilku elementów, które regulują funkcjonowanie określonego działu ciała lub kilka procesów fizjologicznych.

Główne działy układu hormonalnego:

  • system rozproszony - komórki gruczołowe wytwarzające substancje przypominające działające hormony;
  • system lokalny - klasyczne gruczoły wytwarzające hormony;
  • system do wychwytywania specyficznych związków prekursorowych amin i późniejszej dekarboksylacji. Składniki - komórki gruczołowe wytwarzające biogenne aminy i peptydy.

Narządy hormonalne (gruczoły wydzielania wewnętrznego):

Narządy z tkanką hormonalną:

  • jądra, jajniki;
  • trzustka.

Narządy, które mają w swojej strukturze komórki endokrynne:

  • grasica;
  • nerki;
  • narządy przewodu pokarmowego;
  • centralny układ nerwowy (główna rola należy do podwzgórza);
  • łożysko;
  • płuca;
  • gruczoł krokowy.

Organizm reguluje funkcje gruczołów dokrewnych na kilka sposobów:

  • pierwszy. Bezpośredni wpływ na tkankę gruczołu za pomocą określonego składnika, za który odpowiada pewien hormon. Na przykład, wartości cukru we krwi zmniejszają się, gdy zwiększa się wydzielanie insuliny w odpowiedzi na wzrost stężenia glukozy. Innym przykładem jest tłumienie wydzielania hormonu przytarczyc z nadmiernym stężeniem wapnia działającym na komórki przytarczyc. Jeśli stężenie Ca spada, to produkcja hormonu przytarczyc, przeciwnie, wzrasta;
  • drugi. Podwzgórze i neurohormony wykonują nerwową regulację funkcji układu hormonalnego. W większości przypadków włókna nerwowe wpływają na dopływ krwi, ton naczyń krwionośnych podwzgórza.

Hormony: właściwości i funkcje

Struktura chemiczna hormonów to:

  • steryd Baza lipidowa, substancje aktywnie penetrują błony komórkowe, długotrwała ekspozycja, prowokują zmiany w procesach translacji i transkrypcji podczas syntezy związków białkowych. Hormony płciowe, kortykosteroidy, sterole witaminy D;
  • pochodne aminokwasów. Głównymi grupami i typami regulatorów są hormony tarczycy (trójjodotyronina i tyroksyna), katecholaminy (noradrenalina i adrenalina, które są często nazywane „hormonami stresu”), pochodna tryptofanu - serotonina, pochodna histydyny - histamina;
  • peptyd białkowy. Skład hormonów wynosi od 5 do 20 reszt aminokwasowych w peptydach i ponad 20 w związkach białkowych. Glikoproteiny (folitropina i tyreotropina), polipeptydy (wazopresyna i glukagon), proste związki białkowe (somatotropina, insulina). Hormony białkowe i peptydowe stanowią dużą grupę regulatorów. Obejmuje to również ACTH, STG, LTG, TSH (hormony przysadki), tyrocalcytoninę (TG), melatoninę (hormon nasadowy), hormon przytarczyc (przytarczyce).

Pochodne aminokwasów i hormonów steroidowych wykazują podobny efekt, regulatory peptydów i białek wykazują wyraźną specyficzność gatunkową. Wśród regulatorów są peptydy snu, uczenia się i pamięci, zachowania związane z piciem i jedzeniem, środki przeciwbólowe, neuroprzekaźniki, regulatory napięcia mięśniowego, nastrój, zachowania seksualne. Ta kategoria obejmuje stymulatory odporności, przeżycia i wzrostu,

Peptydy regulujące często wpływają na narządy nie niezależnie, ale w połączeniu z substancjami bioaktywnymi, hormonami i mediatorami i wykazują lokalne działanie. Charakterystyczną cechą jest synteza w różnych częściach ciała: przewód pokarmowy, centralny układ nerwowy, serce, układ rozrodczy.

Organ docelowy ma receptory dla pewnego rodzaju hormonu. Na przykład kości, jelita cienkie i nerki są podatne na działanie regulatorów przytarczyc.

Główne właściwości hormonów:

  • specyficzność;
  • wysoka aktywność biologiczna;
  • wpływ na odległość;
  • sekrecja

Braku jednego z hormonów nie można zrekompensować za pomocą innego regulatora. W przypadku braku konkretnej substancji, nadmiernego wydzielania lub niskiego stężenia rozwija się proces patologiczny.

Diagnoza chorób

Aby ocenić funkcjonalność gruczołów wytwarzających regulatory, stosuje się kilka rodzajów badań o różnym stopniu złożoności. Po pierwsze, lekarz bada pacjenta, a obszar problemu, na przykład tarczycy, identyfikuje zewnętrzne oznaki odchyleń i niewydolność hormonalną.

Konieczne jest zebranie historii osobistej / rodzinnej: wiele chorób endokrynologicznych ma predyspozycje dziedziczne. Poniżej przedstawiono zestaw środków diagnostycznych. Tylko seria testów w połączeniu z diagnostyką instrumentalną pozwala nam zrozumieć, jaki rodzaj patologii się rozwija.

Główne metody badań układu hormonalnego:

  • identyfikacja objawów charakterystycznych dla patologii na tle zaburzeń hormonalnych i niewłaściwego metabolizmu;
  • analiza radioimmunologiczna;
  • przeprowadzenie badania USG ciała problemowego;
  • sadiometria;
  • densytometria;
  • analiza immunoradiometryczna;
  • test tolerancji glukozy;
  • MRI i CT;
  • wprowadzenie skoncentrowanych ekstraktów z niektórych gruczołów;
  • inżynieria genetyczna;
  • skanowanie radioizotopowe, zastosowanie radioizotopów;
  • określenie poziomu hormonów, produktów przemiany materii regulatorów w różnych rodzajach płynów (krew, mocz, płyn mózgowo-rdzeniowy);
  • badanie aktywności receptora w docelowych narządach i tkankach;
  • określenie wielkości problemu gruczołu, ocena dynamiki wzrostu dotkniętego narządu;
  • uwzględnienie rytmów okołodobowych w rozwoju niektórych hormonów w połączeniu z wiekiem i płcią pacjenta;
  • testy ze sztucznym tłumieniem aktywności narządu wydzielania wewnętrznego;
  • porównanie wskaźników krwi wchodzących i wychodzących z gruczołu testowego

Dowiedz się o nawykach żywieniowych cukrzycy typu 2, a także o tym, jaki poziom cukru nakładają na insulinę.

Podwyższone przeciwciała przeciwko tyreoglobulinie: co to znaczy i jak dostosować wskaźniki? Odpowiedź znajduje się w tym artykule.

Na stronie http://vse-o-gormonah.com/lechenie/medikamenty/mastodinon.html przeczytaj instrukcje dotyczące stosowania kropli i tabletek Mastodinon w leczeniu mastopatii piersi.

Patologie endokrynologiczne, przyczyny i objawy

Choroby przysadki mózgowej, tarczycy, podwzgórza, szyszynki, trzustki i innych elementów:

Choroby układu hormonalnego rozwijają się w następujących przypadkach pod wpływem czynników wewnętrznych i zewnętrznych:

  • nadmiar lub niedobór pewnego hormonu;
  • aktywne uszkodzenie systemów hormonalnych;
  • produkcja nieprawidłowego hormonu;
  • odporność tkanek na działanie jednego z regulatorów;
  • naruszenie wydzielania hormonów lub zakłócenia w mechanizmie transportowym regulatora.

Główne objawy niewydolności hormonalnej:

  • wahania wagi;
  • drażliwość lub apatia;
  • pogorszenie się skóry, włosów, paznokci;
  • zaburzenia widzenia;
  • zmiana ilości oddawanego moczu;
  • zmiana libido, impotencja;
  • niepłodność hormonalna;
  • zaburzenia miesiączkowania;
  • konkretne zmiany w wyglądzie;
  • zmiana stężenia glukozy we krwi;
  • spadki ciśnienia;
  • drgawki;
  • bóle głowy;
  • spadek koncentracji, zaburzenia intelektualne;
  • powolny wzrost lub gigantyzm;
  • zmiana warunków dojrzewania.

Przyczyny chorób układu hormonalnego mogą być różne. Czasami lekarze nie są w stanie ustalić, co dało impuls do niewłaściwego funkcjonowania elementów układu hormonalnego, niewydolności hormonalnej lub zaburzeń metabolicznych. Autoimmunologiczne patologie tarczycy, inne narządy rozwijają się z wrodzonymi anomaliami układu odpornościowego, które negatywnie wpływają na funkcjonowanie narządów.

Film o strukturze układu hormonalnego, gruczołach wydzielania wewnętrznego, zewnętrznego i mieszanego. A także o funkcjach hormonów w organizmie:

Gruczoły wydzielania wewnętrznego

Całość gruczołów dokrewnych, które zapewniają produkcję hormonów, nazywana jest układem hormonalnym organizmu.

Z języka greckiego termin „hormony” (hormaina) przekłada się na wywołanie, uruchomienie. Hormony są biologicznie czynnymi substancjami wytwarzanymi przez gruczoły wydzielania wewnętrznego i specjalne komórki znajdujące się w tkankach znajdujących się w gruczołach ślinowych, żołądku, sercu, wątrobie, nerkach i innych narządach. Hormony dostają się do krwiobiegu i wpływają na komórki narządów docelowych, które znajdują się bezpośrednio w miejscu ich powstawania (miejscowe hormony) lub w pewnej odległości.

Główną funkcją gruczołów wydzielania wewnętrznego jest wytwarzanie hormonów, które są rozmieszczone w organizmie. Powoduje to dodatkowe funkcje gruczołów dokrewnych dzięki produkcji hormonów:

  • Udział w procesach wymiany;
  • Utrzymanie wewnętrznego środowiska ciała;
  • Regulacja rozwoju i wzrostu organizmu.

Struktura gruczołów dokrewnych

Narządy układu hormonalnego obejmują:

  • Podwzgórze;
  • Tarczyca;
  • Przysadka mózgowa;
  • Przytarczyce;
  • Jajniki i jądra;
  • Wysepki trzustki.

W okresie noszenia dziecka łożysko oprócz innych funkcji jest również gruczołem wydzielania wewnętrznego.

Podwzgórze wydziela hormony, które stymulują funkcjonowanie przysadki mózgowej lub, przeciwnie, tłumią ją.

Sam przysadka nazywana jest głównym gruczołem wydzielania wewnętrznego. Wytwarza hormony wpływające na inne gruczoły wydzielania wewnętrznego i koordynuje ich działania. Ponadto niektóre hormony wytwarzane przez przysadkę mózgową mają bezpośredni wpływ na procesy biochemiczne w organizmie. Szybkość produkcji hormonów przez przysadkę mózgową opiera się na zasadzie sprzężenia zwrotnego. Poziom innych hormonów we krwi daje przysadce sygnał, że musi zwolnić lub, odwrotnie, przyspieszyć produkcję hormonów.

Jednak nie wszystkie gruczoły wydzielania wewnętrznego są kontrolowane przez przysadkę mózgową. Niektóre z nich pośrednio lub bezpośrednio reagują na zawartość pewnych substancji we krwi. Na przykład komórki trzustki wytwarzające insulinę reagują na stężenie kwasów tłuszczowych i glukozy we krwi. Gruczoły przytarczyczne reagują na stężenia fosforanów i wapnia, a rdzeń nadnerczy reaguje na bezpośrednią stymulację przywspółczulnego układu nerwowego.

Substancje hormonopodobne i hormony są wytwarzane przez różne narządy, w tym te nieuwzględnione w strukturze gruczołów dokrewnych. Zatem niektóre narządy wytwarzają substancje podobne do hormonów, które działają tylko w bezpośrednim sąsiedztwie ich uwalniania i nie uwalniają tajemnicy do krwi. Takie substancje obejmują pewne hormony wytwarzane przez mózg, które wpływają tylko na układ nerwowy lub dwa narządy. Istnieją inne hormony, które działają na całe ciało jako całość. Na przykład, przysadka mózgowa wytwarza hormon stymulujący tarczycę, który działa wyłącznie na tarczycę. Z kolei tarczyca wytwarza hormony tarczycy, które wpływają na całe ciało.

Trzustka wytwarza insulinę, która wpływa na metabolizm tłuszczów, białek i węglowodanów.

Choroby gruczołów dokrewnych

Z reguły choroby układu hormonalnego wynikają z zaburzeń metabolicznych. Przyczyny takich naruszeń mogą być bardzo różne, ale głównie metabolizm jest zakłócany w wyniku braku w organizmie ważnych minerałów i organizmów.

Prawidłowe funkcjonowanie wszystkich narządów zależy od układu hormonalnego (lub hormonalnego, jak to się czasem nazywa). Hormony wytwarzane przez gruczoły wydzielania wewnętrznego, wchodzące do krwi, działają jak katalizatory różnych procesów chemicznych w organizmie, to znaczy prędkość większości reakcji chemicznych zależy od ich działania. Również z pomocą hormonów reguluje pracę większości organów naszego ciała.

Kiedy funkcja gruczołów wydzielania wewnętrznego jest zaburzona, naturalna równowaga procesów metabolicznych jest zaburzona, co prowadzi do pojawienia się różnych chorób. Często patologie hormonalne wynikają z zatrucia organizmu, urazów lub chorób innych narządów i układów, które zakłócają pracę organizmu.

Choroby gruczołów wydzielania wewnętrznego obejmują choroby takie jak cukrzyca, zaburzenia erekcji, otyłość, choroby tarczycy. Ponadto, z naruszeniem prawidłowego działania układu hormonalnego, chorób układu krążenia, chorób przewodu pokarmowego, mogą wystąpić stawy. Dlatego prawidłowe działanie układu hormonalnego jest pierwszym krokiem do zdrowia i długowieczności.

Ważnym środkiem zapobiegawczym w zwalczaniu chorób gruczołów wydzielania wewnętrznego jest zapobieganie zatruciom (substancje toksyczne i chemiczne, artykuły spożywcze, produkty wydalania patogennej flory jelitowej itp.). Konieczne jest oczyszczenie organizmu z wolnych rodników, związków chemicznych, metali ciężkich. I oczywiście przy pierwszych oznakach choroby konieczne jest przeprowadzenie kompleksowego badania, ponieważ im wcześniej rozpocznie się leczenie, tym większa szansa na sukces.

Układ hormonalny

Układ hormonalny tworzy zbiór gruczołów dokrewnych (gruczołów dokrewnych) i grup komórek wydzielania wewnętrznego rozrzuconych w różnych narządach i tkankach, które syntetyzują i uwalniają wysoce aktywne substancje biologiczne - hormony (z greckiego hormonu - wprawione w ruch), które mają działanie stymulujące lub tłumiące o funkcjach ciała: metabolizm i energia, wzrost i rozwój, funkcje reprodukcyjne i adaptacja do warunków egzystencji. Funkcja gruczołów wydzielania wewnętrznego jest kontrolowana przez układ nerwowy.

Układ hormonalny człowieka

Układ hormonalny to zestaw gruczołów wydzielania wewnętrznego, różnych narządów i tkanek, które w ścisłej współpracy z układem nerwowym i immunologicznym regulują i koordynują funkcje organizmu poprzez wydzielanie fizjologicznie aktywnych substancji przenoszonych przez krew.

Gruczoły wydzielania wewnętrznego (gruczoły dokrewne) - gruczoły, które nie mają przewodów wydalniczych i wydzielają tajemnicę z powodu dyfuzji i egzocytozy do wewnętrznego środowiska ciała (krew, limfa).

Gruczoły wydzielania wewnętrznego nie mają przewodów wydalniczych, są przeplatane licznymi włóknami nerwowymi i obfitą siecią naczyń krwionośnych i limfatycznych, w które wchodzą hormony. Ta cecha zasadniczo odróżnia je od zewnętrznych gruczołów wydzielniczych, które wydzielają swoje sekrety przez przewody wydalnicze do powierzchni ciała lub do jamy narządów. Istnieją gruczoły mieszanej wydzieliny, takie jak trzustka i gruczoły płciowe.

Układ hormonalny obejmuje:

Gruczoły wydzielania wewnętrznego:

Narządy z tkanką hormonalną:

  • trzustka (wysepki Langerhansa);
  • gonady (jądra i jajniki)

Narządy z komórkami wydzielania wewnętrznego:

  • OUN (zwłaszcza podwzgórze);
  • serce;
  • płuca;
  • przewód pokarmowy (system APUD);
  • nerka;
  • łożysko;
  • grasica
  • gruczoł krokowy

Rys. Układ hormonalny

Charakterystyczne właściwości hormonów to wysoka aktywność biologiczna, specyficzność i dystans działania. Hormony krążą w niezwykle niskich stężeniach (nanogramy, pikogramy w 1 ml krwi). Tak więc 1 g adrenaliny wystarczy, aby wzmocnić pracę 100 milionów izolowanych serc żab, a 1 g insuliny jest w stanie obniżyć poziom cukru we krwi 125 tysięcy królików. Niedoboru jednego hormonu nie można całkowicie zastąpić innym, a jego brak z reguły prowadzi do rozwoju patologii. Wchodząc do krwioobiegu, hormony mogą oddziaływać na całe ciało oraz narządy i tkanki znajdujące się daleko od gruczołu, w którym powstają, tj. hormony odzierają odległe działanie.

Hormony są stosunkowo szybko niszczone w tkankach, w szczególności w wątrobie. Z tego powodu, aby utrzymać wystarczającą ilość hormonów we krwi i zapewnić bardziej długotrwałe i ciągłe działanie, konieczne jest ich stałe uwalnianie przez odpowiedni gruczoł.

Hormony jako nośniki informacji, krążące we krwi, oddziałują tylko z tymi narządami i tkankami, w komórkach których na błonach, w cytoplazmie lub jądrze znajdują się specjalne chemoreceptory zdolne do tworzenia kompleksu receptorów hormonalnych. Narządy, które mają receptory dla konkretnego hormonu, nazywane są narządami docelowymi. Na przykład, w przypadku hormonów przytarczyc, narządami docelowymi są kości, nerki i jelito cienkie; dla żeńskich hormonów płciowych narządami docelowymi są żeńskie narządy.

Kompleks hormonowo-receptorowy w narządach docelowych uruchamia szereg procesów wewnątrzkomórkowych, aż do aktywacji pewnych genów, w wyniku czego wzrasta synteza enzymów, ich aktywność wzrasta lub maleje, a przepuszczalność komórek wzrasta dla niektórych substancji.

Klasyfikacja hormonów według struktury chemicznej

Z chemicznego punktu widzenia hormony są dość zróżnicowaną grupą substancji:

hormony białkowe - składają się z 20 lub więcej reszt aminokwasowych. Należą do nich hormony przysadki (STG, TSH, ACTH, LTG), trzustka (insulina i glukagon) i gruczoły przytarczyczne (hormon przytarczyc). Niektóre hormony białkowe są glikoproteinami, takimi jak hormony przysadkowe (FSH i LH);

hormony peptydowe - zawierają od 5 do 20 reszt aminokwasowych. Należą do nich hormony przysadki (wazopresyna i oksytocyna), szyszynka (melatonina), tarczyca (tyrokalcytonina). Hormony białkowe i peptydowe są polarnymi substancjami, które nie mogą przenikać przez błony biologiczne. Dlatego do ich wydzielania stosuje się mechanizm egzocytozy. Z tego powodu receptory białek i hormonów peptydowych są wbudowane w błonę komórkową komórki docelowej, a sygnał jest przesyłany do struktur wewnątrzkomórkowych przez posłańców wtórnych - posłańców (ryc. 1);

hormony, pochodne aminokwasów, - katecholaminy (adrenalina i noradrenalina), hormony tarczycy (tyroksyna i trijodotyronina) - pochodne tyrozyny; serotonina - pochodna tryptofanu; histamina jest pochodną histydyny;

hormony steroidowe - mają podstawę lipidową. Należą do nich hormony płciowe, kortykosteroidy (kortyzol, hydrokortyzon, aldosteron) i aktywne metabolity witaminy D. Hormony steroidowe są substancjami niepolarnymi, dzięki czemu mogą swobodnie przenikać przez błony biologiczne. Receptory dla nich znajdują się wewnątrz komórki docelowej - w cytoplazmie lub jądrze. Pod tym względem hormony te mają długotrwały efekt, powodując zmianę procesów transkrypcji i translacji podczas syntezy białek. Hormony tarczycy, tyroksyna i trójjodotyronina mają ten sam efekt (ryc. 2).

Rys. 1. Mechanizm działania hormonów (pochodne aminokwasów, natura białkowo-peptydowa)

a, 6 - dwa warianty działania hormonu na receptory błonowe; PDE - fosfodizeteraza, PC-A - kinaza białkowa A, kinaza białkowa PC-C C; DAG - diacelglycerol; TFI - trifosfoinozytol; In-1,4, 5-F-inozytol 1,4, 5-fosforan

Rys. 2. Mechanizm działania hormonów (natura steroidowa i tarczycowa)

I - inhibitor; GH - receptor hormonowy; Gras - kompleks receptorów aktywowanego hormonu

Hormony białkowo-peptydowe mają specyficzność gatunkową, podczas gdy hormony steroidowe i pochodne aminokwasów nie mają specyficznej specyficzności i zazwyczaj mają podobny wpływ na członków różnych gatunków.

Ogólne właściwości peptydów regulujących:

  • Syntetyzowany wszędzie, w tym centralny układ nerwowy (neuropeptydy), przewód pokarmowy (peptydy żołądkowo-jelitowe), płuca, serce (atriopeptydy), śródbłonek (endotelina itp.), Układ rozrodczy (inhibina, relaksyna itp.)
  • Mają krótki okres półtrwania i po podaniu dożylnym są przechowywane we krwi przez krótki czas.
  • Mają głównie efekt lokalny.
  • Często mają efekt nie niezależnie, ale w ścisłej interakcji z mediatorami, hormonami i innymi substancjami biologicznie czynnymi (modulujące działanie peptydów)

Charakterystyka głównych regulatorów peptydów

  • Peptydy-analgetyki, system antynocyceptywny mózgu: endorfiny, enxfalin, dermorfiny, kiotorfin, casomorphin
  • Peptydy pamięci i uczenia się: fragmenty wazopresyny, oksytocyny, kortykotropiny i melanotropiny
  • Peptydy snu: peptyd Delta Sleep, czynnik Uchizono, czynnik Pappenheimera, czynnik Nagasaki
  • Stymulatory odporności: fragmenty interferonu, tufcyna, peptydy grasicy, dipeptydy muramylowe
  • Środki pobudzające zachowania związane z jedzeniem i piciem, w tym substancje hamujące apetyt (anoreksogenne): neurogenina, dinorfina, analogi mózgowe cholecystokininy, gastryny, insuliny
  • Modulatory nastroju i komfortu: endorfiny, wazopresyna, melanostatyna, tyroliberyna
  • Środki pobudzające zachowania seksualne: fragmenty luliberyny, oksytocyny, kortykotropiny
  • Regulatory temperatury ciała: bombesyna, endorfiny, wazopresyna, thyreiberin
  • Regulatory napięcia mięśni krzyżowych: somatostatyna, endorfiny
  • Regulatory napięcia mięśni gładkich: ceruslin, xenopsin, fizalemin, cassinin
  • Neuroprzekaźniki i ich antagoniści: neurotensyna, karnozyna, proctolina, substancja P, inhibitor neurotransmisji
  • Peptydy antyalergiczne: analogi kortykotropiny, antagoniści bradykininy
  • Stymulatory wzrostu i przeżycia: glutation, stymulator wzrostu komórek

Regulacja funkcji gruczołów dokrewnych odbywa się na kilka sposobów. Jednym z nich jest bezpośredni wpływ na komórki gruczołów stężenia we krwi substancji, której poziom jest regulowany przez ten hormon. Na przykład podwyższony poziom glukozy we krwi przepływającej przez trzustkę powoduje wzrost wydzielania insuliny, co obniża poziom cukru we krwi. Innym przykładem jest hamowanie wytwarzania hormonu przytarczyc (który zwiększa poziom wapnia we krwi) pod wpływem gruczołów przytarczycznych na komórki o podwyższonym stężeniu Ca 2+ i stymulacja wydzielania tego hormonu, gdy poziom Ca 2+ we krwi spada.

Nerwowa regulacja aktywności gruczołów wydzielania wewnętrznego jest głównie przeprowadzana przez podwzgórze i wydzielane przez niego neurohormony. Zwykle nie obserwuje się bezpośredniego wpływu nerwów na komórki wydzielnicze gruczołów wydzielania wewnętrznego (z wyjątkiem rdzenia nadnerczy i nasady). Włókna nerwowe unerwiające gruczoł regulują głównie ton naczyń krwionośnych i dopływ krwi do gruczołu.

Naruszenia funkcji gruczołów wydzielania wewnętrznego mogą być ukierunkowane zarówno na zwiększoną aktywność (nadczynność), jak i na zmniejszenie aktywności (niedoczynność).

Ogólna fizjologia układu hormonalnego

Układ hormonalny to system przekazywania informacji między różnymi komórkami i tkankami ciała i regulowania ich funkcji za pomocą hormonów. Układ hormonalny ludzkiego organizmu jest reprezentowany przez gruczoły wydzielania wewnętrznego (przysadkę mózgową, nadnercza, tarczycę i przytarczyce, nasadę nasadową), narządy z tkanką endokrynną (trzustka, gruczoły płciowe) i narządy z funkcją endokrynologiczną komórek (łożysko, gruczoły ślinowe, wątroba, nerki, serce itp..). Szczególne miejsce w układzie hormonalnym ma podwzgórze, które z jednej strony jest miejscem powstawania hormonów, z drugiej zapewnia interakcje między nerwowymi i endokrynnymi mechanizmami systemowej regulacji funkcji ciała.

Gruczoły wydzielania wewnętrznego lub gruczoły wydzielania wewnętrznego to te struktury lub struktury, które wydzielają sekret bezpośrednio do płynu pozakomórkowego, krwi, limfy i płynu mózgowego. Połączenie gruczołów dokrewnych tworzy układ hormonalny, w którym można wyróżnić kilka składników.

1. Lokalny układ hormonalny, który obejmuje klasyczne gruczoły wydzielania wewnętrznego: przysadkę mózgową, nadnercza, nasadę tarczycy i gruczoły przytarczyczne, trzustkę wyspową, gruczoły płciowe, podwzgórze (jej jądra wydzielnicze), łożysko (tymczasowy gruczoł), gruczoł grasicy ( grasica). Produkty ich aktywności są hormonami.

2. Rozproszony układ hormonalny, który składa się z komórek gruczołowych zlokalizowanych w różnych narządach i tkankach oraz wydzielających substancje podobne do hormonów wytwarzanych w klasycznych gruczołach dokrewnych.

3. System do wychwytywania prekursorów amin i ich dekarboksylacji, reprezentowany przez komórki gruczołowe wytwarzające peptydy i aminy biogenne (serotonina, histamina, dopamina itp.). Istnieje punkt widzenia, że ​​system ten obejmuje rozproszony układ hormonalny.

Gruczoły wydzielania wewnętrznego są podzielone na następujące kategorie:

  • w zależności od stopnia ich morfologicznego związku z ośrodkowym układem nerwowym - do centralnego (podwzgórze, przysadka mózgowa, nasadka nasadowa) i obwodowego (tarczyca, gruczoły płciowe itp.);
  • zgodnie z zależnością funkcjonalną od przysadki mózgowej, która jest realizowana przez hormony zwrotnikowe, zależna od przysadki i niezależna od przysadki.

Metody oceny stanu funkcji układu hormonalnego u ludzi

Główne funkcje układu hormonalnego, odzwierciedlające jego rolę w organizmie, uważa się za:

  • kontrolować wzrost i rozwój ciała, kontrolę funkcji reprodukcyjnych i udział w kształtowaniu zachowań seksualnych;
  • w połączeniu z układem nerwowym - regulacja metabolizmu, regulacja wykorzystania i odkładania substratów energetycznych, utrzymanie homeostazy ciała, tworzenie reakcji adaptacyjnych organizmu, zapewnienie pełnego rozwoju fizycznego i psychicznego, kontrola syntezy, wydzielania i metabolizmu hormonów.
Metody badania układu hormonalnego
  • Usunięcie (wytępienie) gruczołu i opis skutków operacji
  • Wprowadzenie ekstraktów gruczołów
  • Izolacja, oczyszczanie i identyfikacja substancji czynnej gruczołu
  • Selektywne tłumienie wydzielania hormonów
  • Przeszczep gruczołu dokrewnego
  • Porównanie składu krwi płynącej i płynącej z gruczołu
  • Ilościowe oznaczanie hormonów w płynach biologicznych (krew, mocz, płyn mózgowo-rdzeniowy itp.):
    • biochemiczne (chromatografia itp.);
    • testy biologiczne;
    • analiza radioimmunologiczna (RIA);
    • analiza immunoradiometryczna (IRMA);
    • analiza radiorecektorów (PPA);
    • analiza immunochromatograficzna (szybkie paski diagnostyczne)
  • Wprowadzenie izotopów promieniotwórczych i skanowanie radioizotopowe
  • Monitorowanie kliniczne pacjentów z patologią endokrynologiczną
  • Badanie ultrasonograficzne gruczołów dokrewnych
  • Tomografia komputerowa (CT) i rezonans magnetyczny (MRI)
  • Inżynieria genetyczna

Metody kliniczne

Opierają się na danych z przesłuchania (wywiadu) i identyfikacji zewnętrznych objawów dysfunkcji gruczołów wydzielania wewnętrznego, w tym ich wielkości. Na przykład obiektywnymi objawami dysfunkcji kwasochłonnych komórek przysadki w dzieciństwie są nanizm przysadki - karłowatość (wysokość poniżej 120 cm) z niedostatecznym uwalnianiem hormonu wzrostu lub gigantyzmu (wzrost powyżej 2 m) wraz z jego nadmiernym uwalnianiem. Ważnymi zewnętrznymi objawami dysfunkcji układu hormonalnego mogą być nadmierna lub niewystarczająca masa ciała, nadmierna pigmentacja skóry lub jej brak, charakter włosów, nasilenie wtórnych cech płciowych. Bardzo ważnymi objawami diagnostycznymi zaburzeń endokrynologicznych są objawy pragnienia, wielomocz, zaburzenia apetytu, zawroty głowy, hipotermia, zaburzenia miesiączkowania u kobiet i zaburzenia zachowania seksualnego, które są wykrywane przy starannym przesłuchaniu osoby. Identyfikując te i inne objawy, można podejrzewać, że dana osoba ma szereg zaburzeń endokrynologicznych (cukrzyca, choroby tarczycy, zaburzenia czynności gruczołów płciowych, zespół Cushinga, choroba Addisona itp.).

Biochemiczne i instrumentalne metody badań

Na podstawie określenia poziomu samych hormonów i ich metabolitów we krwi, płynie mózgowo-rdzeniowym, moczu, ślinie, szybkości i dziennej dynamice ich wydzielania, ich regulowanych wskaźnikach, badaniu receptorów hormonalnych i indywidualnych skutków w docelowych tkankach, a także wielkości gruczołu i jego aktywności.

Badania biochemiczne wykorzystują metody chemiczne, chromatograficzne, radioreceptorowe i radioimmunologiczne do określania stężenia hormonów, a także badania wpływu hormonów na zwierzęta lub hodowle komórkowe. Określenie poziomu potrójnych wolnych hormonów, z uwzględnieniem rytmu dobowego wydzielania, płci i wieku pacjentów, ma duże znaczenie diagnostyczne.

Test radioimmunologiczny (RIA, radioimmunologiczny, izotopowy test immunologiczny) jest metodą ilościowego oznaczania fizjologicznie aktywnych substancji w różnych ośrodkach w oparciu o konkurencyjne wiązanie związków i podobnych substancji znakowanych radioaktywnie specyficznymi układami wiążącymi, a następnie detekcję przy użyciu specjalnych spektrometrów radiowych.

Analiza immunoradiometryczna (IRMA) jest specjalnym rodzajem RIA, w którym wykorzystuje się przeciwciała znakowane radionuklidami, a nie antygen znakowany.

Analiza radioreceptorowa (PPA) jest metodą ilościowego oznaczania fizjologicznie aktywnych substancji w różnych ośrodkach, w których receptory hormonalne są stosowane jako układ wiążący.

Tomografia komputerowa (CT) jest metodą rentgenowską opartą na nierównej absorpcji promieniowania rentgenowskiego przez różne tkanki ciała, która różnicuje gęstość tkanek twardych i miękkich i jest wykorzystywana do diagnozowania patologii tarczycy, trzustki, nadnerczy itp.

Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI) jest instrumentalną metodą diagnostyczną, która pomaga ocenić stan układu podwzgórze-przysadka-nadnercza, szkielet, narządy jamy brzusznej i miednicy małej w endokrynologii.

Densytometria jest metodą rentgenowską stosowaną do określania gęstości kości i diagnozowania osteoporozy, która umożliwia wykrycie już 2-5% utraty kości. Zastosuj densytometrię jednofotonową i dwufotonową.

Skanowanie radioizotopowe (skanowanie) jest metodą uzyskiwania dwuwymiarowego obrazu, który odzwierciedla rozkład radiofarmaceutyku w różnych narządach za pomocą skanera. W endokrynologii stosuje się do diagnozowania patologii tarczycy.

Badanie ultrasonograficzne (USG) to metoda polegająca na rejestrowaniu odbitych sygnałów pulsacyjnego ultradźwięków, która jest wykorzystywana w diagnostyce chorób tarczycy, jajników, gruczołu krokowego.

Test tolerancji glukozy jest metodą stresową do badania metabolizmu glukozy w organizmie, wykorzystywaną w endokrynologii do diagnozowania upośledzonej tolerancji glukozy (przedcukrzyca) i cukrzycy. Poziom glukozy mierzy się na czczo, a następnie przez 5 minut proponuje się wypicie szklanki ciepłej wody, w której rozpuszczona jest glukoza (75 g), a poziom glukozy we krwi ponownie mierzy się po 1 i 2 godzinach. Poziom poniżej 7,8 mmol / l (2 godziny po obciążeniu glukozą) uważa się za normalny. Poziom ponad 7,8, ale mniej niż 11,0 mmol / l - upośledzona tolerancja glukozy. Poziom ponad 11,0 mmol / l - „cukrzyca”.

Orchiometria - pomiar objętości jąder za pomocą przyrządu sadowniczego (miernik testowy)

Inżynieria genetyczna to zestaw technik, metod i technologii wytwarzania rekombinowanego RNA i DNA, izolowania genów z organizmu (komórek), manipulowania genami i wprowadzania ich do innych organizmów. W endokrynologii stosuje się do syntezy hormonów. Badana jest możliwość terapii genowej chorób endokrynologicznych.

Terapia genowa polega na leczeniu chorób dziedzicznych, wieloczynnikowych i nie-dziedzicznych (zakaźnych) poprzez wprowadzenie genów do komórek pacjentów w celu zmiany defektów genów lub nadania komórkom nowych funkcji. W zależności od metody wprowadzania egzogennego DNA do genomu pacjenta, terapię genową można przeprowadzić w hodowli komórkowej lub bezpośrednio w organizmie.

Podstawową zasadą oceny funkcji przysadki mózgowej jest równoczesne określenie poziomu hormonów zwrotnikowych i efektorowych oraz, w razie konieczności, dodatkowe określenie poziomu hormonu uwalniającego podwzgórze. Na przykład jednoczesne oznaczanie kortyzolu i ACTH; hormony płciowe i FSH z LH; hormony tarczycy zawierające jod, TSH i TRH. Przeprowadza się testy funkcjonalne w celu określenia zdolności wydzielniczej gruczołu i wrażliwości receptorów CE na działanie hormonów regulatorowych hormonów. Na przykład określenie dynamiki wydzielania hormonów przez tarczycę przy podawaniu TSH lub wprowadzenie TRH w przypadku podejrzenia niewydolności jego funkcji.

Aby określić predyspozycje do cukrzycy lub ujawnić jej ukryte formy, przeprowadza się test stymulacji z wprowadzeniem glukozy (doustny test tolerancji glukozy) i określeniem dynamiki zmian w jej poziomie we krwi.

Jeśli podejrzewa się nadczynność, wykonuje się testy tłumiące. Na przykład, aby ocenić wydzielanie insuliny, trzustka mierzy jej stężenie we krwi podczas długiego (do 72 godzin) postu, gdy poziom glukozy (naturalny stymulator wydzielania insuliny) we krwi znacznie się obniża iw normalnych warunkach towarzyszy temu zmniejszenie wydzielania hormonu.

Aby zidentyfikować naruszenia funkcji gruczołów wydzielania wewnętrznego, powszechnie stosuje się ultradźwięki instrumentalne (najczęściej), metody obrazowania (tomografia komputerowa i tomografia magnetorezonansowa), a także badanie mikroskopowe materiału biopsyjnego. Zastosuj także specjalne metody: angiografię z selektywnym pobieraniem krwi, wypływającej z gruczołu dokrewnego, badania radioizotopowe, densytometrię - określenie gęstości optycznej kości.

Identyfikacja dziedzicznej natury zaburzeń funkcji endokrynologicznych z wykorzystaniem metod badań genetycznych molekularnych. Na przykład kariotypowanie jest dość pouczającą metodą diagnozowania zespołu Klinefeltera.

Metody kliniczne i eksperymentalne

Służy do badania funkcji gruczołu dokrewnego po jego częściowym usunięciu (na przykład po usunięciu tkanki tarczycy w nadczynności tarczycy lub raku). Na podstawie danych dotyczących rezydualnej funkcji hormonalnej gruczołu ustalono dawkę hormonów, którą należy wprowadzić do organizmu w celu hormonalnej terapii zastępczej. Terapię zastępczą w odniesieniu do dziennego zapotrzebowania na hormony przeprowadza się po całkowitym usunięciu niektórych gruczołów wydzielania wewnętrznego. W każdym przypadku terapia hormonalna zależy od poziomu hormonów we krwi, aby wybrać optymalną dawkę hormonu i zapobiec przedawkowaniu.

Poprawność terapii zastępczej można również ocenić na podstawie końcowych efektów wstrzykniętych hormonów. Na przykład, kryterium prawidłowej dawki hormonu podczas leczenia insuliną jest utrzymanie fizjologicznego poziomu glukozy we krwi pacjenta z cukrzycą i zapobieganie rozwojowi hipoglikemii lub hiperglikemii.

Układ hormonalny i jego znaczenie w organizmie człowieka

Wybaczcie nam, drodzy czytelnicy, ale aby przekonać ich, że ludzki układ hormonalny jest niezwykle istotną funkcjonalnością zapewniającą aktywność całego organizmu, skorzystajmy z przykładów, które sprawią, że wprowadzenie będzie nieco przedłużone, ale bardzo pouczające.

Więc - magiczna liczba to dwanaście.

W historii ludzkości odegrała świętą rolę. Pomyślcie tylko: Chrystus był śledzony przez 12 jego uczniów; dzięki jego 12 wyczynom Herkules stał się sławny; na Olympusie siedziało 12 bogów; W buddyzmie osoba przechodzi przez 12 kroków odrodzenia.

Przykłady te dotyczą wydarzeń i faktów, nierozerwalnie związanych z liczbą dwunastą. I jest wiele takich przykładów. Wystarczy przypomnieć literaturę i kino.

Dlatego nie jest przypadkiem, że uniwersalny umysł, tworząc człowieka, „uporządkował” tak, że to właśnie dwanaście anatomicznych i funkcjonalnych struktur odpowiada za żywotną aktywność człowieka.

Ogólne informacje i funkcje struktury

Układ hormonalny jest złożonym kompleksem, który reguluje funkcjonowanie ludzkich mechanizmów wewnętrznych za pomocą hormonów. Hormony, wytwarzane przez specjalne komórki, wchodzą bezpośrednio do krwi lub przez dyfuzję, przenikając przez przestrzeń międzykomórkową, penetrując sąsiadujące z nimi komórki.

Jak wspomniano powyżej, mechanizm endokrynologiczny można porównać z działem logistyki firmy, który koordynuje, reguluje i zapewnia interakcję oddziałów i służb, odczytuje ludzkie organy.

Kontynuując koncepcję funkcji regulacyjnych mechanizmu hormonalnego, można go również porównać z autopilotem, ponieważ, podobnie jak to urządzenie lotnicze, zapewnia ciągłą adaptację organizmu do zmieniających się warunków środowiskowych. Znajduje się w najbliższym „kontakcie”, a dokładniej w ścisłej interakcji z układem odpornościowym.

Różnorodność biologicznej regulacji procesów zachodzących w organizmie to regulacja humoralna, poprzez którą substancje biologicznie czynne są rozprowadzane po całym ciele.

W humoralnej regulacji funkcji ciała uczestniczą hormony wydzielane przez narządy, tkanki i komórki. Ich dystrybucja odbywa się za pośrednictwem płynnych mediów (łac. Humor - płyn), takich jak limfa, krew, płyn tkankowy, ślina.

Podsumowując powyższe, można odróżnić (szczegółowo) funkcjonalny cel systemu:

  1. Uczestniczy w regulacji procesów chemicznych, koordynując tym samym zrównoważoną aktywność całego organizmu.
  2. W zmieniających się warunkach otoczenia (warunki życia) utrzymuje homeostazę, czyli niezmienność optymalnego trybu dla organizmu - pamiętaj o autopilocie.
  3. W ścisłej interakcji z układem odpornościowym i nerwowym stymuluje normalny rozwój człowieka: wzrost, rozwój seksualny, reprodukcja, wytwarzanie, ochrona i redystrybucja energii.
  4. Dzięki bezpośredniej interakcji z układem nerwowym bierze udział w zapewnianiu aktywności psychofizycznej i emocjonalnej.

Elementy bezpieczeństwa wewnętrznego

Kiedy tak wiele „obowiązków” zostaje „narzuconych” systemowi hormonalnemu, powstaje uzasadnione pytanie: kto i jak uczestniczy w ich wdrażaniu?

Struktura tego złożonego mechanizmu obejmuje gruczoły i komórki:

  1. Endokrynologia. To właśnie te narządy wytwarzają hormony (przysadkę mózgową, nasadę nadnerczy, nadnercza, tarczycę).
  2. Komórki wytwarzające hormony. Pełnią zarówno funkcje endokrynologiczne, jak i inne. Należą do nich podwzgórze, grasica, trzustka.
  3. Pojedyncze komórki lub rozproszony układ hormonalny.

Należy zauważyć, że wątroba, jelita, śledziona, nerki i żołądek wzięły udział w funkcjach hormonalnych.

Tarczyca

Tarczyca lub w prostym użyciu „tarczyca” to mały narząd o masie nie większej niż 20 gramów, umieszczony w dolnej części szyi. Jego nazwa wynikała z lokalizacji anatomicznej - przed chrząstką tarczycy krtani. Składa się z dwóch płatów połączonych przesmykiem.

Tarczyca wytwarza hormony zawierające jod, które są aktywnie zaangażowane w metabolizm i stymulują wzrost poszczególnych komórek.

Inne substancje wytwarzane przez tarczycę, hormony tarczycy, również biorą udział w tym procesie. Wpływają nie tylko na szybkość procesów metabolicznych, ale także pozytywnie motywują komórki i tkanki w nie zaangażowane.

Znaczenie wydzielania przez substancje tarczycy, które natychmiast dostają się do krwi, nie może być przecenione.

Pamiętasz ponownie porównanie z autopilotem? Związki te „w trybie automatycznym” zapewniają prawidłowe funkcjonowanie mózgu, układu sercowo-naczyniowego i nerwowego, przewodu pokarmowego, aktywności narządów płciowych i mlekowych oraz aktywności rozrodczej organizmu.

Grasica

Organ grasicy lub grasica znajduje się za mostkiem w jego górnej części.

Jest on podzielony na dwie części (płaty), połączone ze sobą luźną tkanką łączną.

Jak już wcześniej uzgodniliśmy - będziemy mówić tak czytelnie, jak to możliwe, do czytelnika w języku.

Więc - odpowiedzmy na pytanie: czym jest grasica, a także - jaki jest jej cel? Limfocyty, takie jak żołnierze krwi, są obrońcami ciała, to w grasicy nabywają właściwości, które pomagają im stawić opór komórkom, które z powodu pewnych okoliczności stały się obce ludzkiemu ciału.

Grasica jest podstawowym organem odporności. Utrata lub zmniejszenie jego funkcjonalności doprowadzi do znacznego zmniejszenia funkcji ochronnych organizmu. Na konsekwencje nawet rozmowy nie jest tego warte.

Gruczoły przytarczyczne

Mądrość ludowa słusznie mówi: Bóg stworzył człowieka, ale nie przewidział dla niego części zamiennych. To gruczoły przytarczyczne są niezbędne dla organów ludzkich, które regulują metabolizm fosforu i wapnia.

Wytwarzają hormon przytarczyc. To on kontroluje i równoważy fosfor i wapń. Te z kolei wpływają na pozytywne funkcjonowanie aparatu mięśniowo-szkieletowego, nerwowego i kostnego ciała.

Usuwanie lub dysfunkcja tych narządów z powodu ich porażki jest przyczyną katastrofalnego spadku zawartości zjonizowanego wapnia we krwi, co prowadzi do drgawek i śmierci.

W leczeniu gruczołu przytarczycznego współczesna medycyna zawsze stawia przed endokrynologiem to samo trudne zadanie - zachowanie i zapewnienie maksymalnego dopływu krwi.

Nadnercza

Och, ta anatomia - nerki, nadnercza. Nie można połączyć wszystkiego?

Okazuje się, że nie. Gdyby natura je rozdzieliła, to było konieczne. Aby natychmiast było jasne, zauważamy: nerki i nadnercza to dwa całkowicie różne narządy o różnych celach funkcjonalnych.

Nadnercza to sparowana struktura gruczołów dokrewnych. Znajdują się one nad „swoją” nerką bliżej górnego bieguna.

Nadnercza pełnią funkcje kontrolne na tle hormonalnym, uczestniczą nie tylko w tworzeniu odporności, ale także w innych ważnych procesach zachodzących w organizmie.

Te narządy hormonalne „wytwarzają” cztery ważne hormony dla ludzi: kortyzol, androgeny, aldosteron i adrenalinę, które są odpowiedzialne za równowagę hormonalną, redukcję stresu, funkcjonowanie serca i wagę.

Trzustka

Drugi co do wielkości niezbędny organ trawienny, pełniący unikalne funkcje mieszane, nazywany jest trzustką.

Po przechwyceniu „zrozumienia” czytelnika warto zauważyć, że znajduje się on nie tylko pod żołądkiem, któremu tak gorliwie służy. A jeśli nie wiesz, gdzie znajduje się ten „zinger”, mając do tego wszystkie oznaki ciała, ogona i głowy, to masz szczęście - to znaczy, że masz zdrową trzustkę.

Aby jednak wyeliminować lukę anatomiczną, warto wyjaśnić, gdzie się znajduje:

  • głowa przylega do dwunastnicy 12;
  • ciało znajduje się za żołądkiem;
  • ogon wokół śledziony.

Kontynuując przerwaną myśl o podwójnym powołaniu trzustki, warto wyjaśnić:

  1. Funkcja zewnętrzna, którą pamiętamy, nazywana jest egzokryną, polega na przydzielaniu soku trzustkowego. Zawiera enzymy trawienia, które z kolei korzystnie wpływają na proces trawienia.
  2. Komórki endokrynologiczne (hormonalne) wytwarzają hormony pełniące funkcje regulacyjne w procesie metabolizmu - insulina, glukagon, somatostatyna, polipeptyd trzustkowy.

Narządy płciowe

Organy płciowe mają za zadanie zapewnić trójstronne zadanie:

  • ruch produkcyjny i komunikacyjny komórek zarodkowych;
  • nawożenie;
  • odżywianie i ochrona zarodka w ciele matki.

Biorąc pod uwagę przydatność funkcjonalną poszczególnych części męskich i żeńskich narządów płciowych, należy zwrócić uwagę na trzy ważne cele:

  • gonady;
  • przewody narządów płciowych;
  • kopulatywny, inaczej mówiąc, organy kopulacji.

Kohl w artykule dotyczy układu hormonalnego, a następnie mówiąc o tym składniku, który jest obecny w genitaliach, należy zwrócić uwagę na znaczenie hormonów męskich i żeńskich.

Androgeny - hormony płciowe męskich komórek i estrogenów - naturalnie, żeńskie, mają znaczący wpływ na proces metaboliczny, harmonijny rozwój całego organizmu i są odpowiedzialne za powstawanie samego układu rozrodczego i rozwój drugorzędnych cech płciowych.

Androgeny zapewniają prawidłowy rozwój i funkcjonowanie narządów płciowych, budowę ciała z charakterystycznymi męskimi objawami, nagromadzenie masy mięśniowej i rozwija barwę głosu z niskimi nutami.

Estrogeny tworzą eleganckie kobiece ciało, rozwijają gruczoły sutkowe, równoważą cykl menstruacyjny, tworzą korzystne warunki dla poczęcia płodu.

Błędem opinii jest to, że męskie hormony są wytwarzane tylko w męskim ciele, a kobiece hormony w kobiecym ciele. Nie - to harmonijna praca obu gatunków obecnych u osoby, niezależnie od płci, zapewnia sprawne funkcjonowanie całego organizmu.

Przysadka mózgowa

Funkcjonalna rola i znaczenie przysadki mózgowej w życiu człowieka jest po prostu niemożliwe do przecenienia.

Wystarczy powiedzieć, że produkuje ponad 22 rodzaje hormonów, które są syntetyzowane w przysadce mózgowej - przedniej części hipowizy, są to:

  1. Somatotropowy. Dzięki niemu człowiek rośnie, uzyskując odpowiednie charakterystyczne proporcje, podkreślając płeć.
  2. Gonadotropowy. Przyspieszając syntezę hormonów płciowych, przyczynia się do rozwoju narządów płciowych.
  3. Prolaktyna lub laktotropowy. Wspomaga wygląd i oddzielenie mleka.
  4. Tyreotropowe. Pełni ważne funkcje w interakcji hormonów tarczycy.
  5. Adrenokortykotropowy. Zwiększa wydzielanie (wydzielanie) glukokortykoidów - hormonów steroidowych.
  6. Pankreotropowy. Ma korzystny wpływ na funkcjonowanie wewnątrzsekrecyjnej części trzustki, która wytwarza insulinę, lipokainę i glukagon.
  7. Parathyrotropic. Aktywuje pracę gruczołów przytarczycznych w produkcji wapnia wchodzącego do krwi.
  8. Hormony metabolizmu tłuszczów, węglowodanów i białek.

Następujące rodzaje hormonów są syntetyzowane w tylnej części przysadki mózgowej (przysadka mózgowa):

  1. Antydiuretyk lub wazopresyna. W wyniku jego wpływu zwężają się naczynia krwionośne i zmniejsza się oddawanie moczu.
  2. Oksytocyna. Ten kompleks w swojej strukturze substancji „odgrywa” decydującą rolę w procesie porodu i laktacji, zmniejszając macicę i zwiększając napięcie mięśniowe.

Epifiza

Nasada lub nazywana też szyszynką odnosi się do rozlanego mechanizmu hormonalnego. Jest reprezentowany w ciele jako końcowa część aparatu wzrokowego.

Jakie słowa należy wybrać, aby podkreślić istotną rolę takiego organu jako nasady?

Oczywiście potrzebujemy przekonujących przykładów:

  • Rene Descartes wierzył, że szyszynka jest strażnikiem ludzkiej duszy;
  • Schopenhauer - uważał nasadę za „oko snu”;
  • Jogini upierają się, że jest to szósta czakra;
  • ezoteryczny przekonuje nas, że osoba, która obudziła ten uśpiony organ, otrzyma dar jasnowidzenia.

Należy uczciwie zauważyć, że wielu naukowców, odsuwając na bok materializm w rozwoju ludzkości, stosuje się do rewolucyjnych poglądów, które dają pierwszeństwo „trzeciemu oku” nasady.

Chciałbym szczególnie podkreślić rolę nasady w syntezie melatoniny - takiego hormonu o szerokim spektrum funkcjonalnym.

To znacząco wpływa na:

  • do wymiany pigmentów;
  • o sezonowych i codziennych rytmach;
  • o funkcjach seksualnych;
  • na procesy starzenia, spowolnienie lub przyspieszenie ich;
  • na temat tworzenia obrazów wizualnych;
  • zastąpić sen i czuwanie;
  • na postrzeganie kolorów.

Tabela hormonalna podsumowuje strukturę układu hormonalnego: